Punktem wyjścia jest rozbieżność między ograniczoną kompetencją traktatową UE w dziedzinie przemysłu a szerszą architekturą prawną, za pomocą której UE realizuje cele swojej polityki przemysłowej. Celem artykułu jest identyfikacja podstaw prawnych współczesnej polityki przemysłowej UE oraz wyjaśnienie, dlaczego art. 173 TFUE nie pozwala samodzielnie uchwycić jej obecnego kształtu. Analiza opiera się na dogmatycznym badaniu postanowień traktatowych oraz podstaw prawnych zbioru dokumentów politycznych i aktów prawnych UE służących realizacji takich celów jak transformacja strukturalna, konkurencyjność, dekarbonizacja, cyfryzacja, odporność oraz wsparcie sektorów strategicznych. Artykuł analizuje relację między „przemysłem” jako traktatową kategorią kompetencyjną a „polityką przemysłową” jako kategorią funkcjonalną, obejmującą kilka dziedzin działania Unii. W artykule wskazano, że współczesna polityka przemysłowa UE jest konstruowana za pomocą wielu podstaw prawnych, a nie jednej kompetencji przemysłowej. Wniosek jest taki, że ograniczony zakres art. 173 TFUE nie wyklucza powstania polityki przemysłowej UE, lecz wyjaśnia jej fragmentaryczną i międzysektorową formę prawną.