Badanie analizuje relacje między organizacjami pozarządowymi a administracją publiczną w Polsce i Czechach w okresie pandemii COVID-19, ze szczególnym uwzględnieniem ekonomicznych i instytucjonalnych uwarunkowań współpracy. Analiza opiera się na jakościowym badaniu porównawczym, wykorzystującym indywidualne wywiady pogłębione przeprowadzone z przedstawicielami organizacji pozarządowych w obu krajach. Zebrany materiał empiryczny poddano analizie tematycznej, łączącej kodowanie dedukcyjne z identyfikacją wątków emergentnych. Wyniki wskazują na trzy kluczowe mechanizmy: paradoks elastyczności relacji interpersonalnych przy jednoczesnej sztywności systemowej, zastępowanie współrządzenia doraźnym reagowaniem kryzysowym oraz pogłębiającą się asymetrię zasobów i poziomu profesjonalizacji między dużymi a małymi organizacjami pozarządowymi. Zdolności adaptacyjne organizacji kompensowały słabość wsparcia instytucjonalnego, lecz nie prowadziły do trwałej zmiany modelu współpracy. Artykuł kończy się rekomendacjami dotyczącymi wzmocnienia mechanizmów współrządzenia oraz zapewnienia stabilnego finansowania organizacji pozarządowych.