Celem badań jest analiza wpływu zmian demograficznych na perspektywę deficytu emerytalnego w Polsce oraz przedstawienie rozwiązania opartego na dobrowolnych programach emerytalnych. Stopa zastąpienia – rozumiana jako relacja przeciętnej emerytury do przeciętnego wynagrodzenia – spadła z 60% w 2017 r. do 55,92% w 2023 r., a według prognoz ZUS do 2060 r. obniży się do 25,24%. Erozja wartości świadczeń prowadzi do wzrostu rocznej luki emerytalnej z 10 551 zł w 2023 r. do 90 921 zł w 2060 r. W modelowaniu III filaru uwzględniono udział i tempo wzrostu składek w PPK (2% wynagrodzenia) oraz IKE (10% po potrąceniu składki PPK), przy założeniach stóp zwrotu: 3,125% w PPK oraz 7% (udziałowa część) i 3% (długoterminowa część) w IKE. Wyniki modelowania do 2060 r. wskazują, że łączna wartość środków zgromadzonych w PPK i IKE wyniesie 1 634 342 zł, co pozwoli na pokrycie 86% luki emerytalnej dla osób przechodzących na emeryturę w wieku 60 lat oraz 106% dla osób kończących aktywność zawodową w wieku 65 lat. Dominującą rolę w budowaniu kapitału odgrywa IKE (około 82% zgromadzonych środków), a efekt procentu składanego staje się widoczny po 20 latach oszczędzania. Wyniki badań wskazują na potrzebę reform oraz wzmocnienia zachęt do długoterminowego oszczędzania.