Artykuł proponuje prakseologiczną interpretację praktyk medialnych jako działań celowych, podejmowanych w warunkach rzadkości czasu i uwagi. Jego celem jest wyjaśnienie, dlaczego część odbiorców wybiera slow media mimo wyższych kosztów czasowych i finansowych, a także uporządkowanie różnic w celach, ograniczeniach i kryteriach efektywności między slow a fast mediami. Zastosowano metodę dedukcyjno-analityczną: na gruncie aksjomatu działania oraz pojęć preferencji czasowej i kosztu alternatywnego media przeanalizowano jako rynek ofert konkurujących o uwagę. Zakres badań obejmuje porównanie logiki fast mediów (nowość, tempo, intensyfikacja bodźców) z logiką slow mediów (selekcja, uważność, jakość doświadczenia), gdzie przykłady rynkowe (m.in. płyty winylowe, fotografia analogowa) pełnią funkcję ilustracyjną. Wyniki wskazują, że wolniejsze i droższe rozwiązania mogą być racjonalnym środkiem realizacji celu jakościowego, podczas gdy fast media generują trwałą presję na eskalację bodźców i wzrost kosztu alternatywnego alokacji uwagi. Wniosek: slow media – jako odpowiedź na heterogeniczne preferencje – mogą utrzymywać się jako stabilna nisza rynkowa, bez potrzeby odwoływania się do ocen normatywnych.