Większość ekonomistów uważa, że ekonomia powinna być bardziej pluralistyczna, i krytykuje monistyczną ekonomię neoklasyczną (EN). Moja praca sytuuje się w opozycji do tej opinii. Proponuję koncepcję „ekonomii heliocentrycznej”, aby pokazać, że dominacja EN ma przewagę w porównaniu z pluralistycznymi podejściami heterodoksyjnymi. Ekonomia heliocentryczna wnosi wkład do dwóch dyskusji na temat pluralizmu w ekonomii. Pierwsza dyskusja (deskryptywna) dotyczy tego, czy ekonomia jest pluralistyczna. Ekonomia heliocentryczna przedstawia ekonomię jako patchwork różnych podejść (pluralizm), ale z dominującą pozycją EN (monizm). Pokazuję, w jaki sposób aksjomatyczne założenia EN (optymalizacja, indywidualizm metodologiczny, równowaga) definiują obecny paradygmat ekonomii mainstreamowej. Druga dyskusja (normatywna) dotyczy tego, jak pluralizm powinien funkcjonować. Ekonomia heliocentryczna łączy zalety monizmu i pluralizmu. Po pierwsze, dominujący paradygmat EN służy jako punkt odniesienia umożliwiający komunikację. Po drugie, jeśli dzięki pluralistycznym podejściom heterodoksyjnym istnieje krytyczny dialog, dominacja EN może przynosić korzyści ekonomii.